دنبال خودم می گردم!

واقعیت اینه که توی دوران عجیبی داریم زندگی می‌کنیم. این روزها توی تاریخ معاصر ایران بعیده که تکرار یا فراموش بشه و زندگی تک‌تک مارو توی جزئی‌ترین مسائل تحت تاثیر قرار داده. برای مثال این‌که من هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روزی بیاد که چهارشنبه ساعت 10:30 بازی بایرن مونیخ-بارسلونا در چهارچوب رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا از شبکه 3 سیما پخش بشه و من دقیقا همون ساعت کانال رو عوض کنم و برنامه‌ی «شیوه» از شبکه 4 رو نگاه کنم که قراره یک مناظره در رابطه با وقایع اخیر رو نمایش بده، در حالی که در تمام این سال‌ها فقط چند بار معدود اون هم برنامه‌های مرتبط با ستاره‌شناسی رو از طریق شبکه 4 دنبال کردم! یا عجیب‌تر از اون این‌که آدم باورش نمی‌شد روزی برسه که بخواد پیگیر خطبه‌های نماز جمعه‌ی مولوی عبدالحمید در مسجد مکی زاهدان باشه!
افراد زیادی برای انبوه اتفاقات عجیب و غریبی که طی این حدودا 40 روز رخ داده تحلیل و تفسیر ارائه کردن و خیلی‌ها هم ادعا کردن که وقوع چنین شرایطی قابل پیش‌بینی بوده در حالی که به نظر میاد بیشتر یه جو «من می‌دونستم» و «من گفته‌بودم» و ... به راه افتاده. اصل داستان اینه که همه سوپرایز شدن یا به صورت دقیق‌تر بهتره بگیم که شوکه شدن! نسیم نیکولاس طالب یه کتاب داره به اسم «قوی سیاه» و بحث اصلی کتاب، درک و مدیریت ریسک‌های ناشی از رویدادهای بی‌سابقه است؛ رویدادهایی که پیامدهای سنگینی به بار میارن، اما کسی انتظار اون‌ها رو نداره؛ یا به‌ عبارت فنی‌تر، احتمال وقوع اون‌ها بسیار کم به نظر میاد. شاید لازم باشه نیکولاس طالب با بررسی اتفاقات اخیر داخل ایران کتابش رو به روز رسانی کنه و احتمالا نکته‌های جدیدی به نظرش می‌رسه برای نوشتن!