قانون اول نیوتون که به قانون لختی هم معروفه میگه تا زمانی که یک نیروی خارجی وارد نشه، اجسام حالت سکون یا حرکت در یک خط صاف با سرعت ثابت خودشون رو حفظ میکنن. طبیعتا این شرایط برای دو جسم هم که در حالت سکون قرار دارن یا با سرعت ثابت در کنار هم حرکت میکنن صادقه. اما این شرایط فقط در خلا و فقط برای اجسام اتفاق میوفته؛ برای همینه که تلاش من برای اجرای اون توی یک رابطه دو نفره با شکست کامل مواجه شده. تصور من این بود که میشه با تعیین یک وضعیت پایدار، از چالشها جلوگیری کرد و با تثبیت یک شرایط آروم، تنشها رو قبل از ایجاد از بین برد. با اینحال حتی اگر فرض کنیم ۲ آدم دو جسم هستن مثل مسائل فیزیک، هر کدوم از این اجسام با افراد زیادی (خانواده، دوستان، همکاران و ...) در ارتباط هستن و اندک نیرویی که این افراد وارد میکنن میتونه تعادل بین دو جسم رو بهم بزنه و تنش رو به وجود بیاره. دلیل این اتفاق هم خیلی سادهس: نسبیگرایی! مسئله اینه که من شخصا هنوز به دنبال راضی نگه داشتن همهی افراد درگیر هر مسئلهای هستم.