دنبال خودم می گردم!

سرخورده تر از همیشه در خیال اتفاقاتی که باز هم نشد که بشه! چطور ممکنه بعد از این حالم خوب بشه؟!
توی سرم میچرخه که "باد تنهاست و هرچه را بیشتر میخواهد بیشتر از خود دور می کند" و من هم همینکار رو کردم انگار! حوصله ی خودمو ندارم و در عوض واتساپ رو حذف کردم، اینستا دی اکتیو و تلگرام هم در آستانه ی حذف که البته فیلتر بودنش خودش یه لایه دفاعی میسازه که احساس نیاز به حذف کرنش رو کم میکنه! من واقعا همون بادم؛ یه باد سرگردون! سوال اینه که اینجوری میتونم از همه فرار کنم اما از خودم چطور فرار کنم؟ راه گریزی هست؟
شبکه 1 تلویزیون داره سریال "بوی باران" رو پخش و من مجبورم سر سفره ی شام برای چند دقیقه هم که شده این سریالای احمقانه ی تلویزیون رو ببینم! پسره داره به خواهرش میگه "ناشکری نکن" و من بیشتر میرم توی فکر! ناشکری! خود خدا بهش برنمیخوره اگه رو کنم بهش و بگم "خدایا واسه نشدن هات شکر!"؟؟
از خوندن زیست و شیمی نظام جدید میرسم به خوندن "مائده های زمینی" از "آندره ژید" و همین چند صفحه ی اولش چشمم میخوره به:

"ناتانائیل دوست می داشتم لذتی به تو بدهم که تاکنون هیچکس به تو نداده است. اما در ضمن که مالک این لذتم نمیدانم چگونه آن را به تو بدهم. می خواستم با چنان صمیمیتی تو را خطاب کنم که هیچکس تاکنون نکرده باشد. میخواستم در این ساعت شب به جایی بیایم که تو در آن، چه بسا کتاب ها را پی در پی می گشایی و می بندی و در هر یک از آن کتاب ها چیزهایی را جستجو می کنی که تاکنون نیافته ای. به جایی که تو هنوز در آن منتظری؛ به جایی که شوق تو از احساسی ناپایدار در شرف تبدیل به اندوه است. جز به خاطر تو نمی نویسم و برای تو نیز جز به خاطر این ساعات. میخواستم چنان کتابی بنویسم که در آن هرگونه فکر و هرگونه تاثر فردی از نظر تو پنهان بماند و بپنداری که در آن جز پرتویی از شور و حرارت خویشتن نمی بینی. میخواستم خود را به تو نزدیک تر کنم و تو مرا دوست بداری."

به این فکر می کنم که چقدر دلم میخواست این حرفا رو میتونستم به تو بگم اما هیچوقت شرایطش پیش نمیاد. اوضاع برای گفتن حرفای زمانتیک بیش از حد غیرقابل تصور به نظر میاد.