آدم هرچقدر هم همهچیزش اکی باشه، اگر حس پذیرفتهشدن، دوستداشتنی بودن، مهم بودن و ... رو از سمت خانواده دریافت نکنه، برای همیشه یه حفرهی بزرگ توی وجودش میمونه. شاید حتی یه موضوع سادهای مثل فرق گذاشتن بین بچهها باشه. شاید سالها از این موضوع فرار کنی یا سعی کنی باهاش کنار بیای ولی یه روز دردش تمام زندگیت رو میگیره.
و سوال بزرگی توی مغرت میچرخه که «دقیقا باید چه غلطی میکردم تا اینجوری نشه؟»
چقدر بدبختیم که سقف آرزوهامون شده رفع نیاز سوم هرم مازلو! هرچند که خدا رو شکر همون نیاز اول و دوم هم رفع نشده.