چند روزه به این جمله کنفوسیوس فکر میکنم که میگه «به جای آنکه به تاریکی لعنت بفرستید، یک شمع روشن کنید.» و سعی میکنم نوع نگاهم رو تغییر بدم و امیدوار باشم. در همین راستا یه کارای مثبتی هم کردم. با اینحال این کشور واقعا پتانسیل بالایی توی عصبانی کردن آدما داره! همین الان قیمتهای جدید ماشینها رو دیدم که کوییک رفته بالای 320 میلیون تومن. تیگو 8 حدودا 2 میلیارد و 400، تیگو 7 حدود 1 میلیارد و 450، آریزو 5 حدود 1 میلیارد، X22 از 630 میلیون به بالا، شاهین 540 میلیون و همین دیگه! تا همینجا کافیه! تو این مملکت فقط باید کار کنی تا زنده بمونی و ببینی چطور سادهترین چیزها برات تبدیل به حسرت میشه!
چند شب پیش با یکی تلفنی حرف میزدم و میگفت چند روز دیگه از ایران میره. بهش گفتم هم برات ناراحتم که داری میری و هم خوشحالم چون مطمئنم خیلی تلاش کردی. کاش اینجا جایی بود که میتونستم بهت بگم نرو! بگم «بمان و پس بگیر»! ولی خب خداحافظی کردیم و میره. مثل خیلیهای دیگهای که رفتن. مثل آتوسا پورکاشیان و میترا حجازیپور که با پرچم آمریکا و فرانسه مقابل همدیگه مسابقه دادن.
کامنتها رو تایید نمیکنم ولی بگین واقعا به آینده امیدی دارین؟ اگر شرایط رفتن رو داشتین، بازم ایران میموندین؟