اگر قرار باشه که سههزار سال یا حتی سیهزار سال زندگی کنی، به یاد داشته باش که تنها زندگیای که انسان میتواند از دست بدهد همان زندگیای است که در لحظهی اکنون دارد. این امر بدین معناست که طولانیترین و کوتاهترین زندگی با یکدیگر فرقی ندارند زیرا زمان حال به یک اندازه به همه تعلق دارد، ولی زمان گذشته دیگر در اختیار ما نیست. بنابراین چیزی جز همان لحظهی گذرا را از دست نمیدهیم، چون هیچکس نمیتواند گذشته یا آینده را از دست بهد -زیرا چگونه میتوان کسی را از چیزی که به او تعلق ندارد محروم کرد؟-
چیزی جز نظر ما دربارهی چیزها وجود ندارد. (مونیموس)
حتی ناچیزترین فعالیتهای ما نیز باید معطوف به هدفی باشد.