دنبال خودم می گردم!

چیزهایی که به نظر ویلیام لین کریگ، فیلسوف معاصر آمریکایی توسط علم قابل اثبات نیست اما قبول کردنش توسط ما معقولانه‌س:

1. حقایق منطقی و ریاضیاتی رو نمی‌شه توسط علم اثبات کرد. علم از منطق و ریاضیات به عنوان پیش‌فرض خودش استفاده می‌کنه پس این‌که بخوایم اونا رو توسط علم اثبات کنیم، استدلال‌مون دایره‌وار می‌شه.

2. حقایق متافیزیک مثلا اینکه ذهن‌های دیگری غیر از من وجود داره؛ یا این‌که جهان بیرون واقعیت داره؛ یا این‌که گذشته پنج دقیقه پیش ساخته نشده و فقط ظاهرا قدیمی نیست. اعتقادات معقولانه‌ای هستن که نمی‌شه به روش علمی اثبات کرد.

3. اعتقادات اخلاقی در مورد ارزش‌ها توسط روش علمی در دسترس نیستن. نمی‌شه با علم نشون داد که آیا کار دانشمندای نازی توی کمپ‌ها نسبت به دانشمندای دموکراسی غربی شرورانه هست یا نه.

4. قضاوت در مورد زیبایی توسط روش علمی در دسترس نیست. چون‌که زیبایی هم مثل خوبی(اخلاق) توسط روش علمی اثبات نمی‌شه.

5. در نهایت چشم‌گیرترین‌شون خود علمه. علم رو نمی‌شه توسط روش علمی توجیه کرد. علم سرشار از فرض‌های غیرقابل اثباته. برای مثال توی نسبیت خاص انیشتین کل نظریه وابسته به این فرضه که توی یک مسیر رفت بین دو نقطه‌ی A و B سرعت نور ثابته(فقط می‌شه ثابت کرد که سرعت نور توی مسیر رفت و برگشت بین نقطه A و B ثابته ولی این‌که توی مسیر رفت ثابت هست یا نه رو نمی‌دونیم). اما اینو اصلا نمی‌شه اثبات کرد. ما باید این فرض رو قبول کنیم تا نظریه رو داشته باشیم.

هیچ‌کدوم از این اعتقادات رو نمی‌شه به روش علمی اثبات کرد ولی توسط همه‌ی ما قابل قبول هستن و قبول کردن‌شون هم معقولانه‌ست.

پ ن: توی مورد شماره 4 ویلیام لین کریگ به این نکته اشاره می‌کنه که مفهوم زیبایی و قضاوت درباره‌ی زیبایی با کمک علم شدنی نیست. اما توی پست قبلی که مربوط به کتاب «خداحافظ گاری کوپر» از «رومن گاری» هست، نویسنده پا رو فراتر از این می‌ذاره که زیبایی با کمک علم قابل توجیه نیست و اشاره به این می‌کنه که علم یک تپانچه‌س که می‌تونه کلک چیزهای قشنگ رو بکنه. مثلا این‌که وقتی به این فکر می‌کنی که اون ستاره‌های توی آسمون که داری می‌بینی در واقع الان احتمالا وجود ندارن، می‌تونه باعث بشه که زیبایی این صحنه رو هم توی ذهنت از دست بدی.