دنبال خودم می گردم!

رندی شماره 1: بیخیالی به معنای بی تفاوتی نیست بلکه یعنی با متفاوت بودن مون اکی باشیم --> منظورمون اینه که آدم در مواجهه با اهدافش با سختی های مسیر اهمیت نمیده

رندی شماره 2: برای اینکه سختی رو بیخیال بشی اول باید به چیزی مهم تر از سختی اهمیت بدی! --> اگر درگیر عکس دوست پسر قبلیت توی اینستاگرام یا زود تموم شدن باتری کنترل تلویزیون یا آخرین پیشنهاد شگفت انگیز دیجی کالا هستی، این یعنی که توی زندگیت چیز ارزشمندی در جریان نیست!

رندی شماره 3: چه بهش آگاه باشید یا نه، همیشه در حال انتخاب کردن چیزهایی هستید که براش تره خرد کنید

ایده ی بیخیالی یک روش برای جهت دهی دوباره به انتظاراتمون از زندگیه و چیزهایی که واقعا اهمیت دارن و چیزهایی که ندارن. تمرین کردن و تربیت کردن این مهارت به چیزی منجر میشه که من دوست دارم بهش بگم روشن ضمیری کاربردی. منظورم از روشن ضمیری کاربردی یک موهبت ابدی، پایان تمام رنج ها و اینجور چیزا نیست.

کاملا برعکس منظورم از روشن ضمیری کاربردی اینه که بپذیریم همیشه یک مقدار رنج هست و این قضیه اجتناب ناپذیره. اینکه هرکاری بکنی زندگی شامل شکست ها، از دست دادن ها، حسرت ها و خواهد بود. به هر حال فکر کنم تنها راه غلبه بر درد اینه که اول یاد بگیری چجوری تحملش کنی.

بلوغ چیزی ست که وقتی رخ می دهد که فرد یاد می گیرد تنها برای چیزی که واقعا ارزش دارد ارزش قائل شود

این کتاب قرار نیست یادتون بده چجوری بدست بیارید یا برسید بلکه یادتون میده از دست بدین و بگذرید. بهتون یاد میده که هر چیزی جز مهم ترین ها رو دور بندازید.

درد و شکست اجتناب ناپذیرند و ما باید از مقاومت در برابرشون دست برداریم(فلسفه ی بودا)

اگه میتونستم یک ابرقهرمان اختراع کنم، یکی می ساختم به اسم پاندای سرخوردگی. ابرقدرت این ابرقهرمان این بود که به آدم ها حقیقت های تلخی رو در مورد خودشون بگه که لازمه بشنون ولی نمیخوان بپذیرن. مثلا بگه "آره، اینکه پول زیادی درمیاری حس خوبی بهت میده ولی باعث نمیشه بچه هات دوستت داشته باشن" یا "چیزی که اسمش رو گذاشتی دوستی چیزی نیست جز تلاش همیشگی تو برای اینکه توجه آدم ها رو به خودت جلب کنی"

زندگی یک سریال بی پایان از مشکلاته. راهکار یک مشکل صرفا یه خلق یک مشکل دیگه منجر میشه. به یک زندگی بدون مشکل امیدوار نباش چون همچین چیزی نداریم. عوضش به یک زندگی پر از مشکلات خوب امید داشته باش

تا اینجا چند قسمت از 70 صفحه ی اول کتاب بود. بقیشو برید بخونید :))