دنبال خودم می گردم!

نه اینکه کامران و هومن خوبن، نه اینکه آهنگاشون معنی و مفهوم داره، ولی یه چیزی وسط یه آهنگش میگه که فکرمو با خودش میبره اونم اینکه "همینکه هستی، بهترینی" و یادم نمیاد آخرین بار چه کسی این حرف رو به من زده تازه اگر کسی این حرف رو زده باشه. دیگران هم فرض بگیریم که مهم نیستن (با اینکه میدونم نظرشون مهمه). خودم چی؟ یه بار هم نشده خودم این حس رو نسبت به خودم داشته باشم. به خودم بگم اینجایی که هستم این آدمی که هستم این ویژگی هایی که دارم عالیه! عالی چیه؟ اصلا کافی! حتی کافی هم نیست. کلا نیست، هیچی نیست. و عجیب هم نیست چون آدمیزاد همینه. آدم یعنی همین یعنی توی مسیر بودن برای همیشه به امید رسیدن به آرزوهایی که فکر میکنه اگر بهشون برسه قراره حالش بهتر بشه، یعنی چیزی رو نداشتن و براش دویدن. و این دویدن تا کجا؟ توی فیلم Big Fish میگه "یه وقتایی هست که آدم باید مبارزه کنه و گاهی هم باید سرنوشتش رو قبول کنه و بپذیره که چیزی رو از دست داده، اینجور وقتا فقط یه احمق به تلاشش ادامه میده و راستش من همیشه آدم احمقی بودم"(میدونم که به این دیالوگ قبلا هم اشاره کردم) که البته در فضای فانتزی و رمانتیک فیلم این حماقت همیشه به نتایج خوبی میرسه و میخواد القا کنه خوب بودن میتونه باعث موفق شدن و رسیدن هم بشه ولی تفاوتش با دنیای واقعی اطرافم اینه که برای من در اغلب مواردی که به یاد میارم به نتایج خوبی منتهی نشد، یا شایدم هیچوقت نشد کی میدونه