کتاب "دنیای سوفی" از "یوستین گوردر" با ترجمه ی "حسن کامشاد":
تو کیستی؟
میدانست که سوفی آموندسن است اما سوفی آموندسن که بود؟ فکر این را نکرده بود. فرض کنیم با نام دیگری به دنیا آمده بود، آن وقت کس دیگری می بود؟
عجیب نبود که نمیدانست کیست؟ و بی انصافی نیست که انسان در قیافه ی خود دستی ندارد؟ این قیافه را به او قالب کرده بودند. آدم می تواند دوستانش را خود انتخاب کند، اما انتخاب خودش دست خودش نیست. حتی بشر بودنش هم دست خودش نیست.
به محض آنکه به زنده بودن فکر می کرد فکر مردن نیز به ذهنش می آمد و برعکس. زیرا زمانی که غرق فکر مرگ بود به ارزش زندگی پی می برد. مرگ و زندگی دو روی یک سکه بودند که دائم در ذهن می چرخاند و هرچه یک روی سکه بزرگتر و روشن تر می شد، روی دیگر هم بزرگتر و روشن تر جلوه می نمود.
تاثر آور نیست که انسان باید بیمار شود تا بفهمد زنده بودن چه نعمتی است؟
جهان چگونه به وجود آمد؟
شاید فضا پیوسته وجود داشته است که در آن صورت دیگر لازم نیست پی ببریم از کجا آمده. اما مگر چیزی می تواند پیوسته وجود داشته باشد؟ در ژرفای نهادش چیزی بود که این فکر را نمی پذیرفت. هر چیزی که وجود دارد لابد روزی به وجود آمده است پس این فضا نیز می باید زمانی از چیز دیگری پدید آمده باشد. ولی اگر فضا از چیزی دیگر پدید آمده، پس آن چیز هم خود از چیزی دیگر وجود یافته است. سوفی دید دارد فقط مسئله را عقب می اندازد. در زمانی باید چیزی از عدم به وجود آمده باشد. آیا ناممکنیِ این درست به اندازه ی ناممکنیِ پندار وجود دائمی جهان نیست؟
برای نخستین بار احساس کرد آدم ها نه تنها در مدرسه بلکه همه جا تنها در فکر چیزهای پیش پا افتاده اند. حال آنکه مسائل مهم که بایست جواب داد زیاد است.
آیا چیزی هست که همه به آن علاقه مند باشیم؟ آیا چیزی هست که مربوط به همه -صرف نظر از اینکه کی هستند و کجای جهان زندگی می کنند- باشد؟ آری، قطعا مطالبی هست که مورد علاقه همگان است.
مهم ترین چیز در زندگی چیست؟
بهترین راه نزدیک شدن به فلسفه پرسیدن چند پرسش فلسفی است:
جهان چگونه به وجود آمد؟ آیا در پس آنچه روی می دهد اراده یا مقصودی نهان است؟ آیا پس از مرگ حیات هست؟ این مسائل را چگونه می توان پاسخ داد؟ و مهمتر از همه، چگونه باید زیست؟
فلسفه در نتیجه شگفتی و کنجکاوی انسان پدید آمد. حیات بشر چنان حیرت انگیز بود که پرسشهای فلسفی به خودی خود مطرح شد.