خدا رو شکر سقوط ممکلت در تمامی زمینه ها با سرعت و قدرت داره رخ میده و اینطور نیست که صرفا از نظر سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی رو به نزول باشیم؛ به حول و قوه ی الهی در زمینه های ورزشی هم داریم به قهقرا میریم که این همسویی در جنبه های مختلف مایه ی افتخار و مباهاته. ولی اگر بخوایم منصفانه به قضایا نگاه کنیم، طبیعتا حذف استقلال و پرسپولیس از آسیا در کنار فاجعه بودن نکات مثبتی هم داره. مهم ترین و شاید بشه گفت تنها نکته ی مثبتش اینه که مجبوریم با واقعیت ها مواجه بشیم. فوتبال باشگاهی در سطح جام باشگاه های آسیا باعث میشد وقتی با الهلال عربستان مواجه میشیم، وقتی با پوهانگ استیلرز کره جنوبی بازی می کنیم، وقتی با اوراوا ردز ژاپن رو به رو میشیم، خیال کنیم هم رده ی کشورهایی مثل عربستان و کره ی جنوبی و ژاپن و قطر و امارات و استرالیا و ... هستیم و به همون اندازه اقتصاد قوی و تاثیر گذاری داریم اما خودمون هم میدونستیم که این صرفا یه شوخی بی مزه س! در واقع زمین فوتبال برای ما تبدیل به محل جنگی میشه تا از حیثیت و غرور ملی نابود شده مون دفاع کنیم در صورتی که در تمامی زمینه ها بازنده ی مطلقیم! همین میشه که سرمربی وقت تیم ملی ایران(کیروش) وقتی توی خاک کره ی جنوبی تیم ملی این کشور رو شکست میده دست هاش رو مشت میکنه و رگ گردنش باد میکنه انگار یه سرزمین رو فتح کرده اونم در حالی که ایران پر از گوشی های سامسونگ و ال جی و لوازم خانگی و خودروهای کره ایه!
اوضاع خیلی خیلی خیته