دنبال خودم می گردم!

یکی از درس‌های اپیکتتوس(فیلسوف رواقی) که به تازگی خوندم اینه: 
"To improve, you have to be OK with looking foolish" به این معنی که برای پیشرفت باید نسبت به احمق به نظر رسیدن اکی باشی و به این موضوع اهمیتی ندی
قطعا یکی از مشکلاتی که من همیشه داشتم همین موضوع بوده و به تصویری که دیگران از من توی ذهن‌شون می‌سازن بیش از حد اهمیت می‌دم. این اهمیت دادن گاهی اونقدر زیاد می‌شه که تصویر من مهم‌تر از خودم می‌شه و برای حفظ ظاهر و خوب به نظر رسیدن مجبور می‌شم هزینه بدم. واقعیت هم همینه که خوب بودن و نایس بودن و مهربون بودن هزینه داره و این هزینه رو یا متوجه هستیم که داریم می‌دیم یا اینکه متوجه نیستیم و داریم می‌دیم و یا بدتر از همه اینکه کس دیگه‌ای داره هزینه خوب بودن ما رو می‌ده تا ما از نگاه بقیه خوب به نظر برسیم. اما اپیکتتوس پا رو فراتر می‌ذاره و میگه باید با احمق به نظر رسیدن هم اکی بود تا بشه پیشرفت کرد و احتمالا دلیل‌ش هم اینه که در هر زمینه‌ای، وقتی در نقطه‌ی شروع قرار می‌گیریم احمق به نظر میایم و زمان می‌بره تا بتونیم اون کار رو درست و قابل قبول انجام بدیم. تحمل حد فاصل احمق به نظر رسیدن و خوب شدن به حد کافی -و نه در حد حرفه‌ای- چیزی‌ه که می‌تونه باعث بشه زندگی آدم زیر و رو بشه. البته که قرار نیست در هر زمینه‌ای که اقدام کردیم به اون حداقل مطلوب برسیم و شاید بعد از مدتی بیخیال‌ش شدیم در حالی که هنوز در همون سطح احمق به نظر رسیدن باقی مونده باشیم!
در این راستا اقداماتی رو شروع کردم و تلاش می‌کنم خیلی وسواس از هر نظر اکی بودن رو نداشته باشم. سختی کار اون‌جاست که فضول زیاده و اکثر این آدم‌ها بدون این‌که نظرخواهی صورت بگیره، نظرات گهربار خودشون رو به ما عرضه می‌کنن